Testuinguru esanguratsuak sortzea
Gelako ariketek benetako egoerak simulatu behar dituzte.
- Gai-jartzaile figura txertatzea.
- Saio egituratuak egitea (hasiera, garapena, amaiera).
- Publiko baten presentzia (gelakideak, beste taldeak…) kontuan hartzea.
Horrek ikasleei ulertarazten die zertarako ari diren ikasten.
Komunikazio egoera errealak
Bertsoa ez da hutsean sortzen, norbaiti eta zerbaitetarako baizik.
- Hartzaile konkretua irudikatzea edo egotea.
- Egoera komunikatiboak definitzea (umorea, kritika, emozioa…).
- Diskurtsoaren egokitzapena lantzea.
Presio eta inprobisazio baldintzak lantzea
Plazako bertsolaritzak berezko tentsioa du, eta hori neurri batean gelara ekarri behar da.
- Denbora mugak ezartzea.
- Txandakatze dinamikoak proposatzea.
- Bat-batekotasuna sustatzea.
Helburua ez da estresa sortzea, baizik eta egoera horiek kudeatzen ikastea.
Erreferenteak eta ereduen presentzia
Benetako bertsolaritza ezagutzea ezinbestekoa da.
- Saioak entzun eta aztertzea.
- Bertsolariak gelara ekartzea edo haiekin harremana izatea.
- Estilo eta molde desberdinak ezagutzea.
Horrela, ikasleek praktika komunitario zabalago baten parte direla sentitzen dute.
Zentzua eta motibazioa indartzea
Ikasleek ikusten dutenean gelan egiten dutena “benetakoa” dela, inplikazioa handitzen da.
- Ikaskuntza esanguratsuagoa bihurtzen da.
- Helburu argiagoak sortzen dira (saio batean ondo aritzea, entzuleari eragitea…).
Transferentzia: gelatik plazara (eta alderantziz)
Helburua da ikasitakoa gelatik kanpo erabiltzea, eta kanpoko esperientziak gelara ekartzea.
- Bertso-eskolatik kanpoko saioetan parte hartzea.
- Bizipen horiek gelan aztertzea eta sistematizatzea.
