Ikaslea subjektu aktibo gisa
Ikaslea ez da jasotzaile pasiboa, baizik eta sortzailea.
- Bere ideiak, bizipenak eta hizkera ekartzen ditu gelara.
- Horiek dira bertsoaren lehengai nagusiak.
- Irakasleak prozesua gidatzen du, baina ez du edukia guztiz determinatzen.
Ezagutza praktikan eraikitzea
Bertsolaritzan “jakitea” egitearekin lotuta dago.
- Neurriak, errimak edo diskurtso estrategiak ez dira soilik azalpen teorikoen bidez barneratzen.
- Ariketen, saiakeren eta zuzenketen bidez eraikitzen dira.
- Ikasleek esperimentatuz ulertzen dute zer funtzionatzen duen eta zergatik.
Elkarrizketa eta negoziazioa
Ezagutza kolektiboki sortzen da.
- Bertso baten ondoren, taldean aztertzen da: zer gertatu da? zergatik funtzionatu du?
- Irizpide estetiko eta komunikatiboak partekatuz eraikitzen dira.
- Ez dago beti erantzun bakarra; interpretazioa irekia da.
Irakaslearen rola: bidelagun eta erraztaile
Irakaslea ez da jakintza-iturri bakarra.
- Galderak egiten ditu, bideak irekitzen ditu eta hausnarketa sustatzen du.
- Ikasleen ekarpenak baliozkotu eta egituratzen laguntzen du.
- Eredu ere bada, baina ez eredu bakarra.
Metakognizioa eta kontzientzia
Ikasleek beren ikaskuntza prozesuaz jabetzen dira.
- Zer egiten ari naiz ondo? non hobetu dezaket?
- Estrategiak izendatzen eta ulertzen ikasten dute.
- Horrek autonomia handitzen du.
Jakintza partekatua eta komunitarioa
Bertsolaritza komunitate baten praktika da, eta hori gelan islatzen da.
- Ikasleek elkarri irakasten diote.
- Ezagutza ez dago norbanako baten esku, taldearena da.
- Horrek kohesioa eta konfiantza indartzen ditu.
